Genesteld

We zijn nu -alweer- twee weken verder en ons huis is zo goed als ingericht. Dat mag op zich een wonder heten aangezien we het vooral van de zondagen moeten hebben. Dan is er namelijk een grote markt en hebben wij meestal wat tijd. Tijdens het inkopen van meubels en ander materieel sta je trouwens wel weer volop in de aandacht. Iedereen wil graag weten waar die gringo’s hun dure euro’s aan spenderen.
Anderhalve week geleden hebben we banken gekocht bij de Plaza Vea. Een megamarkt die haar deuren nog maar pas voor het publiek van Huancayo heeft geopend. De mensen stonden de eerste paar dagen letterlijk met honderden voor de deur. Men heeft hier wel weer zin in wat nieuws..

Het aanschaffen van banken gaat hier blijkbaar gepaard met veel geklets en gedoe. Er zijn een stuk of 15 kerels bij betrokken die allemaal graag hun praatjes en spieren willen tonen. Met name de beveiligingsmannetjes met zonnebril hebben hier een handje van. Zo gaf één van hen aan -na een kort gesprekje over onder andere onze werkzaamheden in de stad- graag eens bij Dorien langs te willen komen als er geen echtgenoot was die zich daaraan zou storen. De gluiperige glimlach verdween echter snel toen zij aangaf dat hij gerust eens langs mag komen. Op het projéct wel te verstaan.

De banken hebben we min of meer veilig naar huis kunnen vervoeren, nadat we een aantal straten verderop een auto met laadbak hebben weten te scoren. De chauffeur wilde ons –uiteraard tegen vergoeding- graag van dienst zijn, maar was de sleutel van de auto waar hij in zat even kwijt. Gelukkig voor hem en ons was dit euvel vrij snel verholpen. In de Plaza Vea stond een gewillige medewerker nog netjes bij onze banken te wachten. Als we niet terug waren gekomen had hij er nu waarschijnlijk nog gestaan. Terwijl het bankstel naar de auto werd versleept probeerde hij nog snel even een emailadres van Dorien te bemachtigen.
Met behulp van een antieke verzameling touw hebben we alle meubels thuis kunnen krijgen. Dat wil zeggen, tot aan de achterdeur waar we eerst de helft van de pootjes los hebben moeten wrikken. Want zo’n klein huisje is natuurlijk reuze schattig, maar praktisch is anders..



O ja, werk
En dan weer even over JpC. De teamleden willen veel, maar geven tegelijkertijd aan dat ze omkomen in het werk. Als echte Hollanders schort het volgens ons natuurlijk aan structuur. Het viel Cesar -leider van het project- al op, dat wij net als Rik om te beginnen liever wat lager insteken dan dingen aanbieden die we misschien niet waar kunnen maken. Een Nederlandse gewoonte blijkbaar. Mocht je nog eens wat meer zicht willen krijgen op de normen en waarden die je hebt meegekregen, ga dan een tijd in het buitenland werken. Een vrij rappe methode naar het lijkt.

We komen ook langzamerhand meer in contact met de jongeren hier. We zijn druk bezig met het inventariseren van de behoeften die onder deze doelgroep leven. Verder vorderen de ideeën omtrent relaxplek en inloopatelier gestaag. Er is een redelijk harde kern die we inmiddels vrij goed kennen en bijna dagelijks spreken. Ook de inwaaiers maken regelmatig een praatje. We merken dat het centrum echt een thuisbasis is voor heel wat jongeren die thuis één kamer -en soms bed- met familie moeten delen.



Sinds een aantal dagen is de gringogroep wat verder aangevuld. Afgezien van Ruth -de stagiaire die voor een periode van 2 maanden dansworkshops geeft in het centrum van JpC- is Huancayo nu ook twee Canadezen rijker. Deze twee meisjes komen een half jaar onderzoek doen naar de vroege stimulatie bij jonge kinderen. Jaap is aangewezen als plaatselijk ‘leider’ van dit project en bezoekt samen met hen projecten van de regionale regering en Caritas, de katholieke hulporganisatie (verwant aan Cordaid).
Binnen dat project moet hij zijn draai nog wel enigszins vinden. Aanvankelijk zou hij een beetje vertalen tussen Samantha en Maria –de Canadese meisjes- en de mensen van hier. Dat bleek al snel niet meer nodig aangezien Maria een Colombiaanse moeder heeft en prima Spaans spreekt. Bovendien laat zijn kennis van vroege stimulatie ook nog wel wat te wensen over. Gelukkig blijkt hij er wel op zijn plek te zijn als algeheel coördinator.

Dorien is aangewezen als coördinator van de workshops bij JpC. Regelmatig contact met de workshopleiders zal hierbij een belangrijke rol spelen. Hoe deze taak verder precies ingevuld zal worden zal de toekomst leren.

En als we even vrij zijn…
Als we thuis zijn, vooral ’s avonds na 9 uur en ’s zondags lezen we wat, kijken wat films -meegenomen of illegale kopieën die je hier overal koopt- of doen een potje cultureel schaak: Spanjaarden-Inca’s (1-0).



Op uitnodiging van een amigo hebben wij afgelopen vrijdag een traditioneel feest in één van de omliggende dorpen van Huancayo bijgewoond. Dit hadden we nog te danken aan een gasflesje, dat we Marco –de genoemde vriend- vorig jaar hebben gegeven. Hij kon dit goed gebruiken vanwege zijn werkzaamheden als berggids en wij zouden het toch niet mee kunnen nemen in het vliegtuig.
Vanwege het 187-jarige bestaan van Peru, ziet het hier eind juli en begin augustus zwart van de roodwitte vlaggetjes. Tijdens de folkloristische festiviteiten die in deze periode ten toon worden gespreid, is het de bedoeling zo simpel mogelijk te dansen en voor vier uur dronken te zijn. Aangezien je op deze momenten als gringa niet meer veilig bent om voor te stellen redenen, zorgden wij voor die tijd weg te zijn. Je ontkomt dan helaas niet aan 15 rondjes klompendans op z’n Peruaans. Dit alles netjes begeleid door een dertigtal orkestjes die dapper tegen elkaar inblazen.



De zondag -onze vrije dag- willen we binnenkort ook wat relaxter gaan invullen. Tot nu toe was dat nog wat lastig vanwege de inkopen. Afgelopen zondag hebben we wel een dagje voor onszelf gehad. We hebben wat rondgehangen in een prachtig parkje vlak bij ons huis en zijn daarna een stuk de stad uitgelopen. In de bergen aan de rand van Huancayo ligt een bijzonder stukje natuur met door weer en wind uitgesleten rotspartijen. Heerlijk plekje om even uit te waaien en de stad en vallei onder je te zien liggen.

Wel en wee
Helaas is de opa van Dorien een aantal dagen terug overleden en begraven. Uiteraard is het moeilijk om op zo’n moment op grote afstand van familie te zijn. Gelukkig hebben we vlak voor ons vertrek naar Peru de gelegenheid gehad om goed afscheid van hem te nemen. We zijn wel dankbaar voor het feit dat we ons in de 21e eeuw bevinden en volop gebruik kunnen maken van internet en telefoon. Hoewel volop.. Het blijft natuurlijk Peru waar we ons bevinden.

Lichamelijk is het nog steeds af en toe wennen aan zowel het eten als de hoogte waarop we ons bevinden. We kunnen onze slaap hier in ieder geval erg goed gebruiken, alles kost gewoon extra energie. Echt ziek zijn we gelukkig nog niet geweest. Het eten bevalt ons vrij goed. We hebben onze eerste porties ceviche (pikante rauwe vis in zuur), cuy (jaja, daar is ‘ie weer: de cavia) en pachamanca (barbecue onder de grond) alweer achter de kiezen.
Ergens in de komende weken hopen we een eigen gasfornuisje te mogen verwelkomen zodat we thuis kunnen koken. Onze spaghetti-honger is behoorlijk toegenomen de afgelopen weken. Elke dag uit eten lijkt leuk, maar valt op den duur toch wat tegen.

We hopen dat iedereen een goede vakantie heeft (gehad) en zijn benieuwd naar de verhalen. Je kunt ons bereiken via de bekende emailadressen, maar nu ook via ons postbusnummer:

Apt. 21
Huancayo
Peru

Groeten!