(Ont)spanning

Breakdance
Vijf zenuwachtige adolescenten, wat ondersteunende pubers en je hebt een prachtige avond. Na weken van oefenen was het vrijdag 8 augustus dan eindelijk zover: een aantal van onze serieuze breakdancers kon zich bewijzen tijdens een heus optreden in één van de discotheken van de stad. Voor ons gringos werden er natuurlijk netjes vrijkaartjes geregeld zodat wij met onze fototoestellen en camara’s het gebeuren vast konden leggen.



Zo trots als een pauw stonden we midden in de nacht naar ‘onze jongens’ te kijken. Sinds die nacht weten we weer waarom we hier zijn! Prachtig om die gespannen gezichten te zien en achteraf alle opnamen twintig keer met iedereen te bekijken.
Het centrum van JpC is inmiddels opgefleurd met stijlvolle foto’s van de jongeren. Ware kunstwerken, deze ‘modellenfoto’s’ zoals ze ze zelf noemen.

Huaytapallana
Nog hetzelfde weekend stond er een volgende activiteit op de planning. Zaterdagavond verzamelden zich een stuk of tien jongens bij het centrum om hier –met behulp van wat spaanse films- de nacht door te brengen. Een heus pyamafeestje.
Goed voor de teamspirit, maar ook heel praktisch aangezien we op deze manier in ieder geval een deel van de mensen ’s morgens vroeg op de plek hadden waar we ze wilden hebben. Zondagochtend vroeg vertrokken we namelijk met in totaal 24 mensen richting de Huaytapallana. Met het beklimmen van deze berg op zo’n anderhalf uur rijden van Huancayo zijn we eindelijk boven de 5 kilometer uit gekomen!

Terwijl Dorien met een stapel slaperige jongens aan het ontbijt zat, hield Jaap zich bezig met het regelen van een berggids. Gids Marco –van het gasflesje- had het namelijk de avond van tevoren af laten weten. Gelukkig was dit vrij vlot geregeld en zaten we tegen een uur of zeven in een klassieke peruaanse bus met nét genoeg plaats. De chauffeur was dolgelukkig, want kreeg nu de kans om eens uit de sleur van het stadsrijden te komen. Bovendien was hij van plan met ons mee de berg op te gaan en had voor deze gelegenheid zijn zoontje en een vriend meegenomen.



Na een aantal uren ademhappen in de snijdende wind en fantastische uitzichten, stonden we aan de besneeuwde top. Hier hield onze expeditie echter niet op. We hebben ons prima vermaakt door met z’n allen op onze zelfgemaakt sleetjes in hoog tempo naar beneden te glijden. Iedereen weer even kind! Alleen jammer dat het omhoog lopen altijd zoveel energie kost..



Helaas moesten we onze pret onderdrukken vanwege lawinegevaar. Binnen twintig minuten moesten we de bergtop af zijn wilden we geen gevaar lopen. Nog een uur of drie verder arriveerden we weer bij ons beginpunt waar we werden verwelkomd met een verlate lunch. Helaas ging dit er bij Dorien niet meer zo goed in vanwege hoogteziekte. Tegen een uur of zeven stonden we opnieuw met een groep zeer rustige, maar tevreden jongeren in het centrum. Een geslaagde dag met een grote hoeveelheid indruk- en lachwekkende foto’s en filmpjes ter herinnering.

Poco a poco
Wat betreft dit foto- en filmmateriaal hebben we al snel een systeem ontwikkeld om alles goed te kunnen verwerken. We zijn bezig met het aanleggen van een bestandje met cd’s waarop alle foto’s van de JpC-activiteiten staan. De jongeren kunnen hier naar believen van kopiëren, zodat iedereen in staat is de foto’s aan eventuele familieleden of vrienden te laten zien. Dit wordt zeer gewaardeerd.

____________________Jonathan y Valentino___________________

Het gaat goed. Tussen alle liefdesverdrietkwesties en zwaardere verhalen door, wordt er plezier gemaakt. We merken dat de jongens het prettig vinden om hier te zijn. Als de deuren ’s avonds om acht uur sluiten, staat er geregeld nog een groep te wachten tot alles werkelijk helemaal op slot zit zodat we buiten pas afscheid nemen met de bekende zoen-op-de-wang. We krijgen steeds meer zicht op de situaties van de jongeren met wie we hier werken. Veel van de verhalen die we langzamerhand te horen krijgen, verklaren ook het gedrag dat we van ze kennen. Jongens die jaren voor broertjes en zusjes hebben moeten zorgen omdat hun moeder moest werken en vader buiten beeld is. Vaders die zich letterlijk hebben doodgedronken. Zieke familieleden, maar te weinig geld voor goede medicijnen.
We zijn blij dat we de kans hebben gekregen om hier twee jaar te komen werken en hopen deze goed te benutten. We houden jullie op de hoogte.