Jongeren van Huancayo

Het idee van een jongerencentrum is voor de mensen om ons heen -hier in Peru- een nieuw concept. Het is dus samen uitzoeken wat het beste is voor de jongeren met wie wij werken. Soms is dit een lastige worsteling, aangezien de ideeën uiteraard niet altijd op één lijn liggen en voor ons soms zelfs onbegrijpelijk zijn vanwege onze andere culturele achtergrond. Toch is het goed om op deze manier de tijd en ruimte te nemen om uit te zoeken wat goed is. Zo vormt deze JpC in het centrum van de stad misschien een goede oefenbasis voor verdere uitbreiding naar de achterstandswijken.

Maar eerlijk is eerlijk: Soms zouden we het liefst gewoon de meest ellendige wijk induiken en hier onze armen om de jongeren heenslaan, maar zo werkt het niet. Onze taak ligt nu blijkbaar (eerst) in het opzetten van een stevige basis.

Dit wil overigens niet zeggen dat we niets kunnen betekenen voor de jongeren die op dit moment op JpC afkomen. Misschien is het goed om eens te proberen een beeld te schetsen van onze doelgroep. Zoals dat gaat als je met mensen werkt, is het lastig om in een aantal woorden samen te vatten om wie het hier gaat. In het team is echter al meerdere keren de term ‘extreme jongeren’ gevallen. Wij waren hier erg verbaasd over, aangezien wij hierbij persoonlijk andere beelden voor ogen hebben dan de jongens die wij dagelijks binnen zien lopen. Het bleek hierbij vooral te gaan om de dreadlocks, oorbelletjes en hiphopcultuur inclusief muziek en breakdance. Peruanen schijnen namelijk letterlijk met een boog om deze jongeren heen te lopen en hen -gebaseerd op de eerste indruk- gevaarlijk en slecht te vinden.
Voor ons erg lastig om voor te stellen, maar dat schijnt nou eenmaal de realiteit te zijn. Wellicht –bedachten we later- enigszins te vergelijken met de houding van sommige Nederlanders ten opzichte van allochtone jongeren.



Maar of deze realiteit voor ons nou voor te stellen is of niet, dat het niet goed is voor je –in ontwikkeling zijnde- zelfbeeld als mensen jou negeren of als gevaarlijk afschilderen kunnen we begrijpen. Daarnaast hebben we al eerder op deze weblog beschreven dat we langzamerhand steeds meer zicht krijgen op de voorgeschiedenis van de jongeren. Dat hierin vaak alcoholmisbruik (zelf of van ouders), angst (voor mishandeling thuis of op straat) en veel te veel verantwoordelijkheid voor een kind een rol spelen is typerend. Bij een groot aantal van de jongeren die wij hebben leren kennen is een tekort aan liefde en aandacht merkbaar.
Sommigen houden zich bezig met een studie, sommigen werken. Voor een studie hoef je hier geen steun van de overheid te verwachten en als er iets niet goed gaat of de studie niet bevalt heb je je kans voor eeuwig verspild. Wat betreft werk moet je geluk hebben wil je hier wat kunnen vinden. Sommige jongeren vertonen hun kunsten op straat tegen een kleine vergoeding, ze helpen hun ouders in één van de vele kleine winkeltjes die hier te vinden zijn of proberen wat zelfgemaakte sieraden op straat te verkopen.
Maar voor allemaal geldt, dat ze een groot deel van de dag in het centrum van JpC te vinden zijn. En zóveel is daar echt niet altijd te doen. Er is blijkbaar toch iets dat ze ernaar toetrekt.
Misschien is het het feit dat ze een eigen plek hebben, waar ze elkaar kunnen ontmoeten zonder in de brandende zon te staan of nat te regenen. Misschien is het omdat ze er hun eigen muziek kunnen draaien en samen nieuwe breakdances uit kunnen proberen. Misschien is het omdat ze er gratis nieuwe dingen kunnen leren. Of misschien is het om de aandacht die ze er krijgen voor de dingen die ze doen, maar ook gewoon omdat ze er zijn. Misschien is het omdat ze er soms, als ze daar behoefte aan hebben, gewoon even kunnen vertellen over vroeger. Of omdat er altijd wel iemand is die naar ze luistert als ze een vraag hebben of een mening.
We weten het niet precies. Maar ze komen wel.



De meeste jongens en meiden die al wat langer komen zijn –in tegenstelling tot wat we eerst dachten- rond de twintig. Maar zo langzamerhand komen er ook steeds vaker wat jonge tieners opdagen. Wellicht heeft dit te maken met onze promotieacties van de laatste tijd. Er is een groot aantal folders (zie vorige weblogpost) afgedrukt welke we regelmatig uitdelen in de stad. Daarnaast worden er sinds twee weken ook cursussen Capoeira en Arte gegeven bij Niños del Futuro. Een organisatie die zich met name richt op activiteiten die de ontwikkeling van kinderen stimuleert. Wijzelf hebben hier vorig jaar tijdens onze rondreis een maand mogen meewerken (zie onze reisweblog dorienenjaap.blogspot.com). Op dit moment kunnen wij als JpC de jóngeren –die uiteindelijk dus buiten de doelgroep van Niños vallen, maar wel blijven komen- ondersteunen. Dit doen we dus door hen ter plekke activiteiten te bieden waarin zij zich kunnen ontspannen en uiten. Daarnaast brengen we hen op deze manier met ons centrum in contact, zodat zij van het bestaan ervan op de hoogte zijn en kunnen komen wanneer zij willen.

Ook maken we af en toe gebruik van ‘la Casa de la Juventud’ (een plek waar jongeren mét geld binnen mogen sporten en zij die financieel wat minder toebedeeld zijn zich buiten mogen vermaken). Het komt in feite neer op een soort algemeen bekende en geaccepteerde hangplek van de stad. Hier worden met enige regelmaat breakdance-battles en capoeira-optredens door de jongeren zelf georganiseerd waar in JpC vaak hard voor geoefend wordt. De muziek en verbazingwekkende bewegingen trekken vaak aardig wat toeschouwers, zodat dit voor ons een prima gelegenheid is om wat reclame te maken voor ons centrum.

Ten slotte vindt er één keer in de twee maanden een Noche 2B plaats. Een avond met onder andere muziek en theater ter promotie van het JpC-centrum. Eén van de mooiste onderdelen van deze Noche, is wat ons betreft de voorbereiding. Het is namelijk de bedoeling dat hieraan zoveel mogelijk jongeren meewerken. En dit lijkt elke keer meer te lukken. Het is prachtig om te zien hoe zij –dit keer vooral binnen het theater- opgaan in hun rol.



Gewoon weer even kunnen spelen, samen echt iets neerzetten, hun sterke kanten ontdekken en inzetten, gezamenlijk verantwoordelijkheden dragen en trots zijn op het resultaat.