Rosa

De twaalfjarige Rosa* kwam een aantal weken geleden voor het eerst bij JpC binnen. Als jongste en tegelijkertijd één van de eerste meiden in het project, nam ze een uitzonderingspositie in waar ze van leek te genieten. Als team besloten we haar echter goed in de gaten te houden, aangezien ze vrij ver leek te gaan om de aandacht van de oudere jongens te krijgen. Een vrouwelijk rolmodel zou voor haar belangrijk kunnen zijn. En zo zat ik even later met Rosa aan de thee en chocola. Een klein ritueeltje waarbij we even tijd voor onszelf opeisten.

Als dit meisje begon te vertellen met haar rappe tong, leefden haar ogen niet mee. Haar lichaam was altijd gespannen en beweeglijk. Haar ‘vluchtige’ gedrag nam echter merkbaar af naarmate er meer naar haar geluisterd werd. Ze vertelde langzamerhand het één en ander over haar thuissituatie waaruit bleek dat haar ouders gescheiden zijn en moeder sinds korte tijd zwanger.

Een aantal dagen later kwam Rosa, met rode ogen en een bleek gezicht, het lokaal binnen. Ze was maar naar het centrum gekomen, want het was thuis niet meer uit te houden: haar vader was daar in een hevige strijd met moeder verwikkeld. Ze vertelde over haar eerdere ervaringen op dit gebied: ruzies, slaan, een steekpartij en herhaaldelijke bezoeken aan het ziekenhuis in verband hiermee.

Om het belang van háár behoeften weer even op de voorgrond te zetten, vroeg ik haar wat zíj nu graag zou willen doen. Er stond op dat moment Arte op het programma en we zijn gaan schilderen. Rosa was bezig met een werkstuk waarbij ze dunne lijntjes op papier wilde zetten. Met tranen in haar ogen kwam ze echter tot de conclusie dat dit niet lukte omdat haar handen zo trilden. We legden het werkstuk aan de kant, pakten een groot stuk karton, dikke kwasten en flinke klodders verf. Een ‘relaxwerkstuk’ dan maar, zoals we het later hebben genoemd. Een dik half uur hebben we hier samen –met veel plezier- aan gewerkt. Het prachtige van Rosa is, dat zij met haar enthousiasme de andere –soms wat voorzichtige- jongeren nieuwsgierig maakt en zo over hun drempelvrees heen helpt. Ik heb Rosa tijdens het schilderen alle touwtjes in handen gegeven, zodat ze in ieder geval over dit kleine stukje van haar leven de controle mag hebben.

Het schilderij hebben we netjes te drogen gelegd, nadat zij een groot papier ophing waar duidelijk op stond dat er níemand aan mocht komen. Rosa is met haar moeder en broer een aantal dagen bij familie ondergedoken. Moeder heeft een miskraam gehad in verband met de stompen in haar buik die haar ex-man haar heeft uitgedeeld. Rosa blijft regelmatig naar het centrum komen. Daar pakt ze een kop thee als ze behoefte heeft aan aandacht. We gaan vaak even een beetje apart zitten en praten of zijn stil. Hier is ze veilig en heeft ze wat te zeggen. Voor haar is dit soms wat chaotische centrum gewoon een bron van rust.

*Rosa is een gefingeerde naam