Twee weken noordkust

Aan het eind van een frisse avond in december, vertrokken wij inmiddels al voor de zoveelste keer naar Lima om onze vakantie aan de noordkust van Peru te starten. Op de ochtend van aankomst hebben wij ons kunnen laven aan een heerlijke kop échte koffie van de Starbucks, die de 7 uur durende busrit wel waard was.



Aan het eind van ons dagje Lima vertrok onze bus naar Tumbes, een stadje in het uiterste noorden van het kustgebied van Peru. Gelukkig waren er nog wat ‘luxeplekken’vrij, want de reis nam zo’n 22 uur in beslag.

Eenmaal in Tumbes konden we pas echt aan onze vakantie beginnen als we even de grens met Ecuador zouden zijn overgewipt om onze visa te verlengen. Op de grens bevond zich een vrij grote en chaotische markt, waardoor we zonder dat we er erg in hadden binnen een half uur al door Ecuador liepen. Dat was echter niet helemaal de bedoeling. Na wat rondvragen bleken de douaneposten van beide landen drie kilometer landinwaarts te liggen. Taxi’s mogen er de grens niet over en zodoende hebben we (terugkomend uit Ecuador) met een flink aantal verschillende ritjes eerst onze ‘uit-stempel’ in Peru gehaald, onze ‘in- en ook meteen maar uitstempel’ in Ecuador om vervolgens weer Peru binnen te komen om hier dan eindelijk onze 183 extra dagen te ontvangen.

Bij Tumbes hebben we nog een havenstadje bezocht en zijn langs de mangrovebossen gevaren die uitmonden in de oceaan. Het enige stukje Peru waar de kust niet bestaat uit dor woestijnlandschap.



Vervolgens begaven we ons naar Máncora. Dé vakantieplek voor Limeños en surfers uit de hele wereld. Witte stranden, palmbomen, hotelletjes letterlijk aan het strand, alle dagen een brandende zon en relaxte sfeer. Hier hebben we 4 dagen genoten van het heerlijke weer, ‘niet-Sierra-eten’, en nietsdoen.





Veel gezwommen hebben we echter niet. Op dag twee werd Jaap door een flinke kwal gepakt, waardoor we bij de Emergencia van het dorp terechtkwamen voor een spuit en wat antibioticapillen, want daar zijn ze hier dol op.



Vanuit Máncora zakten we 500 kilometer zuidwaarts naar Chiclayo. In de buurt van deze woestijnstad hebben we rondgekeken in het slaapstadje Zaña, wat ooit als mogelijke hoofdstad van Peru werd gezien. Hier hebben we een aantal ruïnes bewonderd en leken de inwoners erg blij te zijn met ons als (blijkbaar) zeldzame toeristen.



Ook konden we vanuit Chiclayo vrij gemakkelijk met één van de vele busjes op weg naar de wereldberoemde ‘Señor de Sipán’. Deze –inmiddels tot stof verworden- priesterheerser werd samen met al zijn meebegraven rijkdommen en onderdanen twintig jaar geleden opgegraven. Grafrovers waren dan ook erg op hun tenen getrapt toen de ruïnes tot beschermd gebied werd verklaard. De regio waarin de opgravingen plaatsvonden (en nog steeds plaatsvinden) staat vanwege verschillende eeuwenoude piramides bekend als het Egypte van Peru.

Oud en Nieuw besloten we door te brengen aan het strand, zodat we op 31 december naar een vissersdorpje in de buurt zijn gegaan, waar alles uitgestorven bleek omdat iedereen natuurlijk naar de grote stad Chiclayo was vertrokken om te feesten.



Dit kwam goed uit, want op 1 januari bleek de hele stad juist weer naar het strand te komen en zaten wij prinsheerlijk met z’n tweeën in een verder lege bus, terwijl de stampvolle taxi’s, scootertjes, bussen en auto’s langs ons heen raasden, de andere kant op.

Vanuit Chiclayo namen we een nachtbus terug naar Lima, waar we ’s ochtends vroeg aankwamen. Hier hebben we opnieuw even genoten van wat Westerse producten die we het afgelopen halfjaar moesten ontberen. (Dit ligt overigens op het niveau van wat MacDonalds-frietjes). Aan het begin van de middag vertrok onze bus weer naar Huancayo.

Terwijl de bikini- en zwembroekstreepjes nog wit op onze buik stonden, reden we door de sneeuw naar ons huisje in de bergen.