Verhalen

Een aantal lange dagen is hard gezocht naar mogelijkheden voor Carlos (zie vorige webpost). Toen een aantal opties binnen handbereik lagen, bleek Carlos echter al weer een week niet thuis te zijn geweest. Hij bleek te slapen in een lege kiosk aan de kant van een drukke weg. Er is opnieuw met hem en zijn familie gepraat. Zijn vader was toevallig een paar dagen thuis, zodat besloten kon worden dat Carlos op zaterdag en zondag speciale lessen mag volgen om zijn leerachterstand bij te werken. Carlos is inmiddels begonnen en zal twee middagen in de week in het Centrum geholpen worden bij zijn huiswerk. Als dat af is, is er gelukkig altijd nog even tijd over om wat te stoeien, waarbij je eindelijk het kind Carlos weer even naar voren ziet komen.

Een aantal dagen geleden kwam één van de meiden met de mededeling dat ze zwanger is. Hoe lang precies weet ze niet en ze kwam maar naar het Centrum omdat ze verder niemand heeft om het aan te vertellen. Haar vriend komt al sinds jaar en dag in het Centrum, komt uit de selva (jungle) en heeft al een hele reeks vriendinnetjes en bijna-vriendinnetjes achter de rug.

Praten doen ze echter niet, want alles komt uiteindelijk via zijn moeder en zus weer bij de buren terecht, die de zaak op uiterst onaangename manier met het meisje in kwestie bespreken.

Helaas is dit verhaal bij lange na geen uitzondering: jong stelletje, wonend en werkend op de markt, zij te jong zwanger, hij hangt erg aan moeder, beide te onvolwassen om de situatie te overzien, wat tenslotte vaak uitmond in respectievelijk moedeloosheid en drankproblemen. (Zie ook http://www.tikani.org/)

Vorige week kwam één van de jongere kereltjes van 12 het Centrum weer eens binnenlopen. Een jongen uit een dorpje verderop, wat geld verdienend met het verkopen van snoepjes en vertonen van kunstjes bij stoplichten. Hij vertelde ons dat één van zijn vriendjes een aantal dagen daarvoor ook wat dergelijke kunstjes aan het oefenen was en daarbij helaas zo hard op zijn hoofd viel dat hij even later in het ziekenhuis is overleden.

Afgelopen donderdag bestond het Centrum 2 jaar. Ter ere van deze gelegenheid hebben we met maarliefst 55 jongeren in het sportlokaal gedineerd. Nasi van de chinees aan de overkant, een grote fruitsalade uit een wasteil, kaarsjes op tafel en de avond was een groot succes. Hoewel uiteraard niet álle jongeren konden komen, was de sfeer fantastisch en hielp iedereen vlijtig mee bij het voorbereiden, serveren en opruimen. Deze avond was ook de perfecte gelegenheid om de jongeren hun eigen website cadeau te geven: http://centro2b.org/. Nog enigszins onder constructie, maar toch heel stoer.

We zien veel jongens en meiden met problemen: eenzaamheid, depressies, verwarring en onzekerheid. Daar staat tegenover dat we ook veel van deze jongeren op zien bloeien. Jongens die met elkaar in contact komen en elkaar verder helpen. Meiden die opbloeien van een knuffel die ze van hun moeder nooit hebben gekregen. Tieners die in beginnen te zien dat er toch wél mensen zijn die hen de moeite waard vinden. Uiteraard praten we hier over processen, over levens, over jongeren die elk met hun eigen verhaal hun weg door het leven proberen te vinden. En wij mogen ze daar soms een stukje bij helpen. Dát maakt het werken met deze jongeren zo fantastisch!