Family2B

In onze 9e nieuwsbrief schreven wij onlangs het één en ander over de verhoudingen tussen de jongeren onderling:

"Vooral het 'familie-systeem' blijkt goed te werken:
Naast een aantal 'ouders, ooms en tantes', wemelt het in Centro2B van de 'broers en zussen'.
Jongeren die elkaar keer op keer weer ontmoeten, dingen met elkaar uitruziën, elkaar advies geven, stimuleren en troosten.

Vanuit deze observatie ontstond het 'oudere-broer-idee'.

Jongeren die de 25 passeren, zullen meer verantwoordelijkheid krijgen voor hun jongere 'broertjes en zusjes'. Een natuurlijk systeem dat de ouderen aanzet tot actie en de 'ouders' wat ontlast."

De drie aanwezige jongens die de 25 inmiddels al zijn gepaseerd, zijn inmiddels ingelicht.

Zij zullen vanuit het team begeleiding ontvangen bij hun taak. Eén vindt het nog wat lastig, maar de andere twee lijken zich prima thuis te voelen in deze rol als oudere broer en doen merkbaar hun best.

Opvallend is echter, dat niet alleen deze 25+ers, maar ook de overige jongeren die al wat langer in het Centrum rondlopen, zich verantwoordelijk voelen voor de voortgang en sfeer van Centro2B. Zo zien we het steeds vaker gebeuren dat jongeren uit zichzelf informatie geven over het Centrum aan voorbijgangers die geïnteresseerd in de deuropening blijven hangen. Jongeren elkaar helpen met hun huiswerk. Meiden die elkaar nauwelijks kennen, maar aanvoelen dat zij elkaars steun nodig hebben, dit dan ook aanbieden en opzoeken. Jongens elkaar stimuleren in het verder ontdekken en inzetten van hun talenten. En zo zijn er nog vele voorbeelden te noemen.

Het mooie van dit alles is, dat zodoende het grootste deel van de tijd de sfeer binnen het Centrum ontzettend goed is, de 'nieuwelingen' zich welkom en de 'vaste gasten' zich nuttig en waardevol voelen.

Neem nu het voorbeeld van Diego*:
Twintig jaar jong, van jongs af aan emotioneel verwaarloosd, zoveel mogelijk contact vermijdend,
maar een half jaar geleden toch naar het Centrum gekomen naar aanleiding van een promotieactie op de locale tv.

Maandenlang heeft hij met zijn zwarte kleding en pet voor zijn ogen in één bepaalde hoek van het Centrum gezeten. Beetje bij beetje leerden we hem kennen. Dankzij de muziek -waarin hij zich al drummend en gitaarspelend kon uiten- en de films -waarvoor hij inmiddels al twee keer heeft meegewerkt aan het script- begon hij meer contact te leggen met andere jongeren en zijn talenten te gebruiken.

Sinds kort is hij een graaggeziene 'adviseur' voor één van de bandjes die wekelijks in Centro2B komt oefenen en is hij door ons als team aangenomen als gitaarleraar. Daarnaast is hij één van de weinige jongeren die Engels spreekt en helpt hij daarmee een meisje met haar huiswerk.

Een aantal avonden per week begeleidt hij Alan*, een op dit moment weinig stabiele jongen van 18. Hij oefent namelijk een liedje dat hij voor zijn vriendin wil zingen. Alan heeft merkbaar erg veel respect voor Diego en voelt zich bij hem op zijn gemak. Tegelijkertijd weet Alan met zijn vaak energieke en open houding Diego wat verder uit zijn tent te lokken. Fantastisch om te zien hoe zij regelmatig samen met een gitaar achter de computer naar muziek zitten te luisteren, terwijl Alan voorzichtig meezingt.

Señor de los Milagros
Tenslotte nog even iets van een andere orde, maar gezien het typisch Zuid Amerikaanse karakter zeker het vermelden waard:

Afgelopen maand waren de vieringen rondom Señor de los Milagros alomtegenwoordig hier in Peru. Señor de los Milagros is een schilderij dat een aantal aardbevigen in Lima heeft overleefd. Een wonder, dus reden voor een feest.

Vanwege deze vieringen word oktober de Mes Morada (paarse maand) genoemd en eet je turrones (zoete koek). Ook gaan in alle wijken processies in de rondte over prachtige bloementapijten, gedragen door de meest enthousiaste rooms-katholieken. Zij schijnen hier veel geld voor neer te moeten leggen. Een kleine sfeerimpressie van de optocht die afgelopen maandag onder ons raam door kwam:



*Diego en Alan zijn gefingeerde namen