Aan de slag

We zijn inmiddels gestart met de nieuwe serie talleres (workshops). Daarbij hoort ook een nieuw werkschema. We hebben nu een redelijk overzicht van onze verschillende activiteiten door de week heen. De werkweek duurt voor ons zes dagen. De zevende dag is een rustdag, evenals de vrijdagochtend die we vaak gebruiken om via Skype en Voip contact met Nederland te onderhouden. Maandag- en dinsdagochtend staan in het teken van vergaderingen bij JPC. Er veranderen momenteel een hoop dingen, dus valt er ook veel te vergaderen. Zeker hier in Peru. De woorden ‘kort van stof’ en ‘direct’ komen niet voor in het woordenboek van de gemiddelde Peruaan. Áls er al iets beslist wordt, wordt dat zo ongeveer door iedere aanwezige nog eens in zijn of haar eigen woorden herhaalt. Wij -in Nederland toch meestal behoorlijk omzichtig in onze woordkeus (als je het hier niet mee eens bent, reageer gerust)- staan hier nu al bekend als direct, soms misschien op het lompe af. Gelukkig kunnen we dit ook wijten aan ons gebrekkige Spaans..



De ochtenden en middagen zijn gevuld met vier workshoprondes per dag. Dit garandeert doorgaans de aanwezigheid van jongeren van ’s ochtends 10 uur tot ’s avonds half 9. Op vrijdag en zaterdag zelfs tot 10 uur. De middagpauze van 13.30 tot 15.30 is dan ook meer dan welkom. Op vrijdag en zaterdag geeft Dorien haar workshop (Arte). Tot verbazing van de medeteamleden (“Een beetje tekenen en kleuren is toch veel te suf voor onze coole jovenes?!”) is dit een behoorlijk succes.
Verder is zij druk met het begeleiden van de overige workshopleiders. Daar heeft ze de handen aan vol. De één heeft moeite met veranderingen, de ander met de verantwoordelijkheid en een derde is het begrip structuur volkomen vreemd. Prachtig werk, om op deze manier te investeren in de kwaliteiten van de jongeren. Een deel van de nieuwe workshops wordt namelijk aangeboden door jongeren die voorheen alleen in het centrum kwamen om er rond te hangen. Zij krijgen nu echter de kans ergens verantwoordelijk voor zijn, zich nuttig te voelen en zich zo verder te ontwikkelen.
Ook zijn we -onder toezicht van Jaap- een klein ‘winkeltje’ gestart om te voorzien in de behoeften van onze bij tijd en wijle flink uitgedroogde en -hongerde sporters. Een eigen voorziening wat betreft koekjes en fris blijkt goed aan te slaan. Amado -JPC-teamlid en één van de capoeiraleraren- is zo enthousiast over deze ontwikkeling dat hij letterlijk elk verkocht koekje (vanaf 5 eurocent) apart even komt melden.



Op vrijdag- en zaterdagavond zijn we sinds vorige week gestart met het Centro2B. Hier wordt wat gehangen, gekletst, gespeeld en af en toe een film gedraaid. Afgelopen vrijdag een Amerikaan die ons uitlegde wat de ‘5 keys to reach your life goals’ (jaja) waren en volgende week Che Guevara in ‘Diarios de Motocicleta’. Grootste uitdaging voor dit Centro is het omtoveren van een door tl-buizen verlichte sportkeet in een gezellig lokaal met kroegerige uitstraling. De avonden tot nu toe waren in elk geval gezellig, nu kijken hoe het zich gaat ontwikkelen.

PETEC
Het andere project waar Jaap mee bezig is (Programa Estimulacion Temprana En Casa) is inmiddels redelijk op gang gekomen. De Canades Maria en Samantha bezoeken -samen met een Peruaanse medewerkster- in totaal zo’n 70 families in verschillende dorpen uit de regio. Hierbij wordt gekeken naar de gebieden waarop hun kinderen (leeftijd 4-30 maanden) verder gestimuleerd kunnen worden.



Ook zullen aan lokale kinderwerkers workshops gegeven gaan worden. Hiervoor hebben ze contact met een aantal verschillende organisaties die met kinderen of families werken. Dit varieert van Caritas, die op dit moment niets aan vroege stimulatie doet, tot de van overheidswege met behoorlijk wat geld gesponsorde PICED’s die veel te veel materiaal (en te weinig kennis?) voor de kinderen hebben. Over het algemeen loopt dit goed. Alleen zie je hierbij wel duidelijk dat er een vooroordeel ten opzichte van buitenlandse NGO’s (niet-gouvernementele organisaties) heerst. Men verwacht namelijk dat wij met miljoenen dollars aan komen zetten en dit zorgt voor scheve ogen en teleurstelling als dit niet zo blijkt te zijn. We zijn nog steeds bezig met het overtuigen van één van de leidsters dat er meer dingen van belang zijn bij het stimuleren van baby’s dan dure materialen alleen..



Bijkomend probleem is dat de Spaanse vragenlijsten die begin augustus met spoed vanuit Amerika hierheen zijn gestuurd, nog niet zijn gearriveerd. Het betrof een UPS spoedzending (gegarandeerde arriveerdatum: 11 augustus) waar flink voor is betaald. Het pakketje heeft twee weken bij de douane gelegen totdat duidelijk werd dat zij er extra geld voor wilden (soms zijn de grenzen tussen bureaucratie en corruptie inderdaad heel klein). Vervolgens werd het pakketje doorgestuurd, nu zou het er toch echt donderdag 28 augustus zijn. Donderdag uiteraard weer niets. Vrijdagmiddag 3 uur bevond de vervoerder (overigens een particulier) zich op een uur afstand van Huancayo, om half 5 had hij nog maar een half uur te gaan en om 5 uur was hij plotseling beroofd. Na heel wat heen-en-weer gebel, bleek het pakketje tóch nog in zijn bezit te zijn, wat het –naar wij vermoeden- nu (twee dagen later) nog steeds is. Een hoop stress dus en de interviews moeten nu worden afgenomen met niet-wetenschappelijk gevalideerde, zelf-vertaalde formulieren. Dit betekent nog eens ongeveer 150 pagina’s vertalen van Spaans naar Engels. Moraal van dit verhaal: mocht je iets leuks deze kant op willen sturen, doe het dan gewoon via de reguliere post en betaal niet extra voor spoedzendingen, dat heeft toch geen zin. Overigens gingen de eerste interviews en workshops van afgelopen zaterdag wel heel goed. Materiaal is gelukkig niet alles..