Ups en downs

Lima maakt zich op voor de Aziatisch-Pacifische top. Concepción (15 kilometer ten noorden van Huancayo) is in de ban van gewelddadige stakingen en dito reacties. Vanuit Huancavelica komen geruchten van aanslagen door Sendero Luminoso. Jaja, in Peru gebeurt altijd wel wat.
De afgelopen weken is er bij ons, vooral rondom ons werk, ook behoorlijk wat gebeurd. Successen en tegenslagen wisselden elkaar in hoog tempo af.



De eerste vrijdag van november was de Noche 2B, onze tweemaandelijkse culturele avond. Met onze eigengemaakte film, 4 diverse muziekgroepen en ander spektakel konden we ruim 120 toeschouwers (een verdrievoudiging van september) interesseren. De aanloop blonk uiteraard niet uit in planmatigheid. De film, waarvan de opnames uiteindelijk één week eerder waren begonnen was precies één uur na het begin van de avond gebruiksklaar. Eén band kwam uiteindelijk niet opdagen, de anderen kwamen te laat of wilden plotseling op een ander moment optreden. Oftewel, om half twaalf ben je bekaf, draait alles rondjes en is het enige wat je nog wilt een flinke fles wijn. Maar goed, de jongeren waren uiteraard apetrots op hun verschijning in een heuse film en volgens velen was de avond een succes.
Datzelfde weekend kregen we bezoek van JPC Lima. Tijdens deze bijeenkomst bleek dat samenwerking met hen op dit moment nog niet reëel is. Onze relationele aanpak en open houding richting alle jongeren blijkt heel wat christenen een nogal ongemakkelijk gevoel te geven. Wat heeft jongerenwerk voor nut als je ze niet vanaf dag 1 confronteert met de waarheid van de kerk? Waarom zou je eerst investeren in relaties? Hoe kun je een jongere helpen als je diegene niet zo snel mogelijk een kerk in duwt? Waarom zijn jullie (Jaap en Dorien) eigenlijk nog geen actieve, leidende leden van een evangelische gemeente hier? Naar de antwoorden werd niet geluisterd…
Gelukkig blijken we als team op dit gebied behoorlijk op één lijn te zitten en worden we eerder gesterkt dan aan het twijfelen gebracht omtrent onze manier van werken.
Dit laatste bleek ook weer toen Cesar en Jaap afgelopen weekend Lima bezochten. Hier was een congres gaande met jeugdleiders van evangelische kerken uit heel Peru. Hoewel de kerk niet ons werkterrein is, hebben we in dit weekend wel geleerd dat er in Peru gelukkig nog mensen rondlopen met hart voor jongeren en een open blik naar de wereld om hun heen. Een verademing na de ervaringen die we de weken daarvoor hadden opgedaan.
In Lima aangekomen bleek dat daar diezelfde avond een optreden zou zijn van REM en Travis. De jongen die ons dit vertelde wilde graag mee naar ons congres, maar zou ’s avonds naar het concert gaan. Een doodzonde in de ogen van zijn kerk, waar Cesar overigens ouderling en jongerenpastor is. Nou is Cesar de beroerdste niet, had Jaap wel oren naar het concert en bleken er nog kaartjes te koop te zijn. Dus skipten zij deel twee van het congres en zaten ’s avonds in het nationale stadion van het concert te genieten. Spijbelen, heerlijk!
Een tweede doel van het weekend was het verkrijgen van Alpha materiaal. Nadat we alle boekhandels hadden afgelopen bleek het alleen te verkrijgen op de traditioneel-Peruaanse manier: kopiëren die hap!
U begrijpt, moe maar voldaan keerden zij die zaterdagnacht huiswaarts.



Momenteel zijn we met JPC op zoek naar een nieuwe naam. Aangezien we geen officieel samenwerkingsverband met Lima aan kunnen gaan is het niet echt aardig om de naam te behouden. De verkiezingen die we hiervoor hebben uitgeschreven werden een groot succes. Meer dan 80% wil doorgaan met de huidige naam. Onmogelijk, maar als marktonderzoek lijkt het aan te geven dat er een behoorlijke merkidentificatie is.

Gezien een aantal kleine diefstalletjes, van glassnijder tot een fles cola, en een typisch Peruaanse afvalhouding hebben we besloten het ‘dit is mijn centrum’-gevoel te gaan vergroten. Hiervoor hebben we een schoonmaakrooster ingesteld. Jongeren hebben in tweetallen één week de verantwoordelijkheid voor het schoonhouden van het centrum. De reacties varieerden van het voor de hand liggende schoorvoetend aanvaarden tot een enthousiast: ‘que chevere (cool) esta idea!’, van een psychologiestudent die het achterliggende idee direct begreep. Er waren alleen wat problemen rondom de wc: ‘moet je die schoonmaken dan?’. Maar de huivering op urinaal gebied is te verklaren gezien de sanitaire voorzieningen waarover wij de beschikking hebben.



De recente aanwas heeft ook z’n nadelen. We passen eigenlijk niet meer in het lokaal. Ook voor toekomstige activiteiten, zoals praatgroepen, zouden we goed een extra ruimte kunnen gebruiken. In de zoektocht hiernaar kom je weer een typisch Zuidamerikaanse verhuurder/huurder verhouding tegen. Wij, de huurder, moeten niet zeuren. Als wij er een deel bij willen huren (wat gewoon leeg staat) moeten we eerst maar eens twee maanden geduld hebben. Vervolgens wordt er een nieuw winkeltje tegen ons raam gebouwd (dag-licht). Daarna mogen wij geen spullen meer buiten hebben staan. We hadden namelijk een tafel en wat stoelen op de binnenplaats neergezet om daar rustig met de jongeren te kunnen praten. Onder het motto ‘het is hier geen markt’ werd alles driftig weggehaald, terug naar de plaats waar we het vorige maand van iemand anders hadden moeten weghalen. Er fijntjes op wijzen dat zoonlief degene is die er met vier telefooncellen, acht reclameposters, twee reclameborden en het eerder genoemde winkeltje een rovershol van maakt zet uiteraard geen zoden aan de dijk.

Maar ja, de huidige situatie zorgt er wel voor dat we momenteel actief op zoek zijn naar een nieuw lokaal. Nadeel is dat wij momenteel een aantrekkelijke huur betalen. Het vinden van een kwalitatief betere en financieel haalbare plek zal dan ook nog wel lastig worden.



Inmiddels loopt het jaar ten einde. De brandende zon verdwijnt regelmatig voor allesverwoestende hagelbuien. Terwijl we in ons t-shirtje buiten lopen denken we na over sinterklaasgedichten. Het fenomeen ‘natte kerst’ zal hier waarschijnlijk pas echt zijn volle betekenis gaan krijgen.
Vier maanden Peru. Af en toe voelen we ons Nederlandser dan ooit. Maar intussen we raken al behoorlijk gehecht aan dit land en haar bewoners…