De verhuizing

Allereerst willen we iedereen bedanken die de afgelopen tijd, op wat voor manier dan ook, wat van zich heeft laten horen. Het gaat hier meestal over het Peruaanse gebeuren, maar het doet ons erg goed om wat van jullie dagelijkse bezigheden te horen.

Verhuizen


De afgelopen paar weken was het, zelfs voor Peruaanse begrippen, een gekkenhuis. Dinsdag 2 december bezochten we het nieuwe pand voor het eerst, woensdag 3 december tekenden we het contract. Maandag de 15e zouden we de sleutel krijgen en nog dezelfde dag was de schoonmaak al volop aan de gang. Dat laatste mocht ook wel. Woensdag 17 december stond de verhuiswagen voor de deur, donderdag de 18e openden we onze deuren voor de jongeren en zaterdag de 20e was het openingsfeest.

De voorbereiding op de verhuizing vroeg behoorlijk wat werk. De vorige huurder had, keurig volgens de alhier geldende regels, het pand volledig gestript en vrijwel niets (op tijd) opgeruimd. Toen wij het pand maandagochtend betreden drong een schrale bierlucht zich op en zaten de gaten nog in het plafond. De eigenaresse had nog geen tijd gehad om de boel te schilderen. Gelukkig is dat de twee volgende dagen redelijk gecompenseerd.



We hadden woensdag alleen nog geen water, eigen bediening over de verlichting, goede tussenmuur en werkend toilet. Nadat de eerste verhuiswagen niet wilde komen opdagen hadden we slechts twee uur later dan gepland een tweede gevonden. Dit bracht het voordeel met zich mee dat veel jongeren op dit tijdstip (hopend dat de meest vieze klusjes al achter de rug waren) inmiddels waren komen opdagen. Met 15 man heb je een verhuiswagen erg snel vol- en weer leeg geladen. Toen begon de indeling van de twee nieuwe lokalen. Na de verwachte strubbelingen (meer ruimte voor capoeira/breakdance/arte, naar gelang de persoon die je sprak) waren we het hierover eigenlijk al vrij snel eens.



Cesar was, nadat hij aan het begin van de week samen met één van de jongens met de verlichting was bezig geweest, donderdag met een andere jongere aan de bar begonnen. Deze was, samen met een podiumpje (voor de muziek) vrijdag af en hoefde zaterdag alleen nog maar gelakt te worden.
Die bar heeft hier overigens behoorlijk wat voeten in de aarde. Niet zozeer Cesar en Amado, alswel enkele (in dit geval christelijke) jongeren keken in het begin wat vreemd op toen we dit attribuut als het ware direct vanuit Sodom binnenkregen. De vraag wanneer de bijbehorende hoertjes werden geleverd werd nog net niet gesteld. Men is hier niet gewend aan gezellig uitgaan. Doordat veel Peruanen geen of weinig beheersing over de eigen alcoholconsumptie hebben is alcohol, en daarmee de lokalen waar het wordt geschonken, verworden tot hulp in uitzichtloos leven of, van de andere kant bezien, het ultieme kwaad. De uitleg dat we ons niet zouden overleveren aan Koning Alcohol hielp gelukkig enigszins.

Feestje
De bar was zaterdagmiddag droog, zodat we hem diezelfde avond met het openingsfeestje in gebruik konden nemen. Veel jongeren wilden wel helpen door op te treden met een bandje of mee te helpen aan de presentaties van capoeira en breakdance. Hoofdrol was weggelegd voor Rasta (Jonathan), studerend voor kok. Hij mocht de brindis (toost) op het nieuwe lokaal voorbereiden.



Hiervoor prepareerde hij zo’n 50 plastic bekertjes met de nationale drank, Pisco Sour (overigens met een beetje alcohol). Dit werd voorafgegaan door een Peruaanse kersttraditie: Panettone met chocolademelk. Een geweldig gezicht. Bezwete jongeren die net als rapper of breaker hadden opgetreden, gezamenlijk met enkele net, onder bedwelmende wietwalm, binnengekomen rastafari lurkend aan een bekertje chocomel. Wie is er niet groot mee geworden?



Al met al was het feestje een succes. De meeste oude, maar ook veel nieuwe jongeren hebben de weg naar het centrum weer gevonden. De buren hebben gezien dat we niet de volgende discotheek zijn die van ’s ochtends vroeg tot ’s ochtends nog vroeger ladderzatte jongeren aan het straatbeeld toevoegt.



Op reis
De komende twee weken mogen we genieten van vakantie. Zoals eerder vermeld zullen we in die tijd (vanavond 11.30 vertrekken we) de grens proberen te bereiken. Aangezien heel Peru rond kerst op reis gaat wordt dit nog een hele uitdaging. De bustickets die nog verkrijgbaar zijn, gaan voor bijna 2 keer de normale prijs over de toonbank. Hotels schijnen bomvol te zitten. Waar we kerst en oud-en-nieuw zullen doorbrengen is dus ook nog volledig onzeker. Als alles meezit hopen we vrijdagochtend 2 januari weer op ons veilige nestje hoog en nat in Huancayo te zitten. Dan kunnen we 3 dagen op adem komen. Vijf januari openen we onze deuren weer open voor de jongeren die, zo doet men ons geloven, vanwege hun ruim twee maanden durende zomervakantie wanhopig op zoek zijn naar enig vertier en vermaak.
Enter CENTRO 2B.