Toestanden

We zitten inmiddels drie weken in het nieuwe lokaal. De oude garde heeft onze plek weer gevonden en dagelijks komen er jongeren voor de eerste keer binnen. Deze vooral 12- tot 15-jarige pubers blijven vervolgens ook redelijk goed plakken en lijken zich over het algemeen prima op hun plek te voelen in het centrum. Er komen vrij veel jongeren af op de workshops die we bieden.



De vrije ruimte wordt intensief gebruikt. Boeken worden gelezen, spelletjes gespeeld en er wordt gewoon gesocialised. Een duidelijke verbetering ten opzichte van het oude lokaal, waar dit (tegelijkertijd) eigenlijk niet mogelijk was.



Het lokaal zelf is nog niet helemaal wat het zou moeten zijn.
Om meer geld te kunnen beuren heeft de eigenaresse het lokaal, voor onze komst, namelijk opgesplitst in twee apart te huren lokalen. Wij hebben het grootste deel. Naast ons, gescheiden door een triplex plaatje, zit een restaurant. Men kan zich indenken dat die niet altijd vrolijk meedansen op onze muziek. Overigens is de relatie met hen nog vrij goed. Dat moge een wonder heten omdat bij de splitsing van het lokaal de bediening van de verlichting niet is meegesplitst. Oftewel, wij moeten dagelijks bij het restaurant naar binnen om de verlichting aan dan wel uit te doen. Willen we dat anders, dan zullen we dat zelf moeten oplossen.



Het enige water komt uit een kraantje bij de wc. Eén van de beloften was dat deze bij aankomst gerepareerd zou zijn. Dit was uiteraard niet het geval, maar gelukkig kon het op de dag van verhuizing zelf nog worden geregeld. De loodgieter die hiervoor werd ingehuurd mochten we overigens niet huren als we belangrijke dingen gingen aanleggen, vooral als dat enige connectie had met de watervoorziening van de eigenaresse. Hij is namelijk goedkoop, maar bedient zich van de Peruaanse slag. De oplettende lezer weet al wat dit betekent: ‘na mij de zondvloed’. Dit laatste blijft overigens vaak uit, omdat het, àls we al water hebben, van de kuren van de kraan afhangt of hij überhaupt open wil.
Willen we het water, dat we met kleine flesjes over moeten brengen in de waterkoker, aan de kook brengen moeten we oppassen niet het verkeerde stopcontact te gebruiken. Niet alle verbindingen zijn namelijk berekend op die stroomafname.

Dit laatste is niet de enige oorzaak van onze regelmatige stroomstoringen. We zitten momenteel in de regentijd. Dit betekent bijna elke middag regen en stevige wind. Nu zou dat laatste niet zo’n probleem zijn als de Peruaanse electriciteitsmaatschappij er niet de volgende aanlegstructuren op na zou houden.



Niemand weet welke precies waar voor dient. Zeker is wel dat bij harde wind ergens een ongewenst contact wordt gelegd, waardoor onze stroomtoevoer een hoog knipperlichtgehalte krijgt.

We zijn overigens wel heel blij uit het oude lokaal weg te zijn. De eigenaar (pasbekeerd christen) heeft in al zijn wijsheid besloten een tijdlang illegaal stroom af te tappen. Op zich is dit (hier) niet zo’n probleem. Echter, men is hier achter gekomen. Meneer heeft vervolgens besloten zijn eigen boete door te berekenen aan de huurders. Diegenen die weigerden te betalen werden vervolgens doodleuk ‘afgeknipt’. Gevolg is bijvoorbeeld dat Valentino, een van onze jongeren die daar net drie maanden een eigen ontwerpbureautje runde, ineens zonder werk zit. Daarnaast is hij net twee weken geleden zijn huis uitgezet vanwege zijn op komst zijnde baby. Dit laatste zorgt er weer voor dat zijn vriendin vanaf februari ook niet meer kan werken. Zo denk je het vrij goed voor elkaar te hebben, zo zit je beiden zonder werk met een baby op komst. Gelukkig is Valentino niet van het bij-de-pakken-neerzitten en is hij druk op zoek naar nieuwe mogelijkheden. In de tussentijd geeft hij regelmatig Breakdance- en Danza Moderna-lessen in het jongerencentrum.



Een prima contractje dat we al sinds enkele maanden hebben: wij een leuke, jonge Peruaanse ‘medewerker’ die van aanpakken (!) weet en hij enige zekerheid wat betreft zijn inkomsten, een baantje waar hij ook echt van kan genieten en een leuke aanvulling op zijn CV.