vrijdag 20 maart 2009

Angel

Angel*, een rusteloze maar hartelijke jongen. Klein van stuk voor zijn 18 jaar, maar er valt niet mee te spotten. Als je hem pakt, pakt hij jou. Die houding heeft hem al diverse keren een beroving of vechtpartij opgeleverd.

Achter dit stevige masker, dat opgaat zodra hij de straat betreedt, gaat een wereld van emoties schuil. Angel wordt vaak heen en weer geslingerd tussen perioden van depressiviteit waarin hij stil voor zich uitstaart of zijn hart uitstort en met tranen in zijn ogen verteld hoe diep zijn verdriet gaat en tijden waarin hij het centrum energiek in en uit wandelt.

Dat komen en gaan is kenmerkend voor hem. Er zijn momenten waarop Angel 5 keer per dag het centrum binnenkomt, je hartstochtelijk begroet en 3 minuten later weer vertrekt met een al even emotioneel gebaar.

Angel komt uit de selva. Dit tropische regenwoud dat het grootste deel van Peru bedekt, is zijn thuis. Hij woont echter al tijden in Huancayo. In eerste instantie met zijn moeder en jongere zus, maar sinds een aantal maanden heeft hij een eigen kamertje. Hij vindt het er naar eigen zeggen vreselijk en lijkt er ook maar weinig tijd in door te brengen.

Wat hij dan wel uitvoert overdag, is ons meestal onbekend. Soms is hij opeens 3 weken spoorloos verdwenen en blijkt naar een stad aan de kust te zijn gegaan. Soms neemt hij zwaarmoedig afscheid om voor 3 maanden in de selva te gaan werken, maar zien we hem na een week of 2 alweer verschijnen zonder dat hij ooit heeft gewerkt.

In de meeste gevallen lijkt hij de aandacht die we hem geven na een half uur alweer te zijn vergeten, maar toch is er iets dat hem naar het centrum blijft trekken. Soms komt hij een tijdje breakdancen met zijn vrienden. Soms komt hij aan het eind van de avond, wankelend van de alcohol, nog even kijken hoe het (met ons) gaat. En soms komt hij gewoon even zitten en sukkelt een beetje in slaap.

Deze jongen, zo hard op zoek naar rust, heeft het nog niet gevonden. Vragen worden altijd tactisch (of wat minder tactisch) afgeweerd en als hij er belabberd uitziet is hij "gewoon moe". Als team staan we dus maar gewoon voor hem klaar. Soms met een kop thee, of met een lift naar huis waardoor hij even exclusieve aandacht ontvangt. En hij weet het.

*Angel is een gefingeerde naam

2 opmerkingen:

Anoniem zei

Zo zie je maar dat het niet altijd concreet duidelijk is waarom iemand naar het centrum komt. Maar dát hij blijft komen is natuurlijk een heel goed teken! 'Gewoon' voor hem klaar blijven staan is blijkbaar het belangrijkste wat je voor hem kan doen.. En dat doen jullie goed!

Ga zo door!

Veel liefs uit Zwolle

Anoniem zei

Lieve Jaap en Dorien,

dit is echt de essentie van het met mensen werken; er voor ze zijn, geen verwachtingen van ze hebben, niet oordelen en/ of jouw visie op ze projecteren. Ze een basis bieden zodat zij uiteindelijk zelf zullen aangeven (bewust of onbewust) waar ze behoefte aan hebben.
Echt prachtig.

Ik blijf meegenieten:)

Liefs en een dikke knuffel van mij