Mooi werk

Angel (zie vorige webpost) blijft komen.

Een tijdje geleden keken we binnen Centro2B (zoals inmiddels elke 14 dagen gewoonlijk is) een film met de jongeren. ‘Peaceful Warrior’ dit keer. Een nogal filosofisch stukje werk waarin een fanatieke sporter de hoofdrol speelt. Een prima uitgangspunt voor de meeste jongeren van het centrum, die helemaal opgaan in hun breakdance of capoeira.



Het was doodstil die avond. Slechts af en toe hoorde je gefluister als “Dat heb ik ook meegemaakt” en “Dat denk ik ook altijd”.
Met name Angel was erg onder de indruk.
De worsteling van de hoofdpersoon met zijn trots, een crisismoment waarop gespeeld wordt met het idee zelfmoord te plegen, het streven naar een focus op het heden in plaats van je steeds maar weer zorgen te maken over het verleden of de toekomst, de gedachte dat je eindelijk gelukkig kunt zijn, áls je maar…

De film bleek goed aan te slaan en een opening te hebben gecreëerd voor het praten over bovenstaande worstelingen. Angel besloot deze gelegenheid –overigens net als zijn tot dan toe al even gesloten vriend- aan te grijpen. Tegen zijn gewoonte in nam hij een aantal dagen later mijn uitnodiging aan om samen een kop thee te drinken. Nog nooit heeft Angel binnen het centrum zó lang stil gezeten en open over zichzelf gepraat. Over dat hij zich vaak alleen voelt en eigenlijk graag heel belangrijk wil zijn. Over dat hij van zichzelf weet dat hij jaloers en opvliegend is en altijd meteen wil krijgen wat hij wil.



Ook bij de gespreksavond die een week later volgde, was Angel –die zich tot nu toe liever niet met dat soort zaken bemoeide- aanwezig. Elke donderdagavond kijken we een film, of bespreken we het thema van de film die we de vorige week hebben bekeken. We splitsen de groep op en settelen ons met koffie, thee en koekjes ergens in het gebouw. Opnieuw gaf Angel zich bloot. De signalen die hij tijdens het gesprek afgaf waren heftig. We maakten ons zorgen omdat hij zich halverwege de avond toch nog letterlijk terugtrok door eerder naar huis te gaan, terwijl hij bij zijn afscheid nog snel even fluisterde dat hij al jaren met zichzelf worstelt en niet meer echt lijkt te geloven in verbetering.



Gelukkig zagen we hem aan het eind van de volgende dag weer verschijnen en bleek hij opnieuw open te staan voor contact. Meer dan de afgelopen maanden ooit het geval is geweest.

Als kroon op deze toch wel heftige twee weken ontstond er afgelopen zaterdagavond met een aantal jongens van het centrum, spontaan een groepsgesprek over liefdesrelaties. In verband met Earth Hour (www.earthhour.org) zaten we bij kaarslicht, wat een gunstige bijdrage aan de sfeer leverde. Gretig werd er geluisterd en gaandeweg –soms zelfs wat giechelig- gevraagd. Al die kerels die zijn opgegroeid in de machocultuur die hier heerst, die jongens die zijn opgegroeid in gebroken gezinnen, die het ene na het andere vriendinnetje verslijten, schreeuwen om antwoorden op de duizenden vragen die ze eigenlijk hebben. Ze hebben géén idee. Ze zijn nooit verder gekomen dan “Ik zorg er wel voor dat ik genoeg vrouwen om me heen heb en ik niets in het huis hoef te doen.” Want mannen práten niet over gevoelens en relaties.

Maar wát een vragen, en wát een opluchting als het hoge woord er uit is. Want hoe weet je nou eigenlijk of er wel een ware vrouw voor jou is? En hoe weet je eigenlijk wie dat is?



Nog steeds plukken de jongens -en wij daarmee als team- de vruchten van deze avonden. Want wat ís het fantastisch als je die ene jongen die zó met zichzelf worstelt en niemand toe heeft willen laten, voor het eerst twijfelachtig advies hoort vragen!

Eigenlijk hebben we nog véél meer te vertellen. Over alle ontwikkelingen die hier gaande zijn. De momenten van zorg, de momenten van (stil) enthousiasme, de momenten van trots..

Want we zijn zó trots op de jongeren die hier komen! Ze doen zó hard hun best! En wij genieten ervan om naast ze te kunnen staan en getuigen te mogen zijn van de kleine en grote veranderingen die zij in hun leven aanbrengen. Om de waarde van hun leven in te leren zien en het zinvol in te zetten. En om zo de macht van de vele destructieve patronen te verbreken, die van generatie op generatie zijn doorgegeven.