Op naar de bergen

Vlak buiten Huancayo, op een half uurtje wandelen, beginnen de bergen. Die steken enkele honderden meters boven de stad uit. Dat je hier prachtige uitzichten hebt hoeven we daar dan natuurlijk niet bij te vertellen.



Zaterdag 18 april hadden we een ‘paseo’ gepland. We zouden met een groep jongeren de bergen ingaan en daar de hele dag doorbrengen.
De weken voorafgaand aan de desbetreffende zaterdag was het nog spannend of we het droog zouden houden. Normaal gesproken is het namelijk al vanaf maart droog en zonnig. Door de klimaatverandering is de natuur de afgelopen jaren echter behoorlijk van slag. De regenperiode valt later en houdt langer aan. In de droge periode is het vaak juist kouder, wat voor mislukte oogsten en sterfte door kou (vooral in de hoger gelegen dorpjes) leidt.

Door het vroege tijdstip (5.00 uur) verschenen er niet zo veel jongeren aan de start. Gelukkig is een groep van 8 ook genoeg om een leuke dag te hebben.




Gelukkig was het weer goed. De dag begon met veel zon, wat ervoor zorgt dat je snel opwarmt. Het leuke van Huancayo is dat je al heel snel een mooi overzicht over de stad hebt. Na een half uurtje ben je vanuit het centrum al in de uitlopers van de bergen. Hoe hoger je vervolgens komt hoe meer je ziet. Onderweg passeer je beekjes, watervallen, bossen en zompige graslanden.
Na een paar uur ben je dan op de eerste echte top. Je zit dan op 4200 meter hoogte, 1000 meter boven de stad. Gelukkig was toen de zon weg, anders kom je gegrild weer beneden.



Wij waren onderweg niet de enigen met ademhalingsproblemen. Eén jongen, een Limeňo die regelmatig in Huancayo is en dan praktisch in Centro2B woont, was net woensdag uit Lima aangekomen. De laatste paar honderd meter ging hij letterlijk voetje voor voetje. Dit tot onbegrip van de Huancainos, die niet begrijpen dat te weinig lucht echt een serieus probleem kan zijn. Gelukkig waren zij aan het eind van de dag ook volledig uitgeput.



Elke paar maanden produceren we met de jongeren een film. Deze behandelt thema’s die in het leven van de jongeren een rol spelen. De paseo werd handig ingezet om wat opnamen voor onze volgende film te maken. Daar moet namelijk een scene in voorkomen waarin iemand (zonder arm) met behulp van een vriend de berg opgaat en onderweg de nodige levenslessen krijgt. Genoeg mogelijkheden om mooie beelden te schieten.



Om 5 uur waren we terug in het centrum, waar één van de jongens soep voor iedereen maakte. Volledig afgepeigerd zaten we daar, met onze voeten in heet water met versgeplukte eucalyptusbladeren na te dromen. Weinigen hadden hun eigen stad ooit van zo hoog gezien. Een onvergetelijke ervaring.