Op bezoek

Doordat we met steeds meer jongeren in contact komen, wordt ook de hulp die we aanbieden diverser. Veel jongeren kunnen we in het Centrum helpen, voor sommige moeten we andere plekken en mogelijkheden vinden. Huisbezoek is daarbij een goede manier om de jongere in een voor hem/haar bekende omgeving op te zoeken en eens rustig, vaak ook met familie over de situatie te praten. Ook krijg je zo een veel beter inzicht in de dagelijkse leefomstandigheden van de betreffende jongere.

Zo proberen we sinds enige tijd regelmatig een bezoek te brengen aan de familie van Carlos* (zie voorgaande blogs). Carlos is 12, heeft de afgelopen maanden rottige ervaringen op straat op gedaan en blijft een neiging tot weglopen vertonen. Zijn ouders hebben gedreigd hem naar de jeugdgevangenis te laten brengen, maar brengen dit niet in praktijk. Carlos is soms weer verdwenen, soms weer terecht. Samen met zijn familie proberen we zo goed mogelijk uit te zoeken wat de mogelijkheden voor hem zijn en proberen hen hierin te begeleiden. Een onderdeel hiervan is een regelmatig bezoekje bij hen thuis. Voor telefonisch contact moet vader namelijk zijn mobieltje achterlaten of moeder naar haar tante lopen die om de hoek woont en wél een telefoon heeft. Een systeem dat in de meeste gevallen overigens faalt.

Verder bezoeken we elke 14 dagen Steven* en Miriam* het jonge stelletje dat in verwachting is van hun eerste kind (zie weblog 26-9). Naar het Centrum komen lukt vaak niet vanwege hun werk dat ze, nu ze weten van de op komst zijnde baby, alle twee met beide handen hebben aangegrepen. Daarnaast willen ze niet dat andere jongeren weten van de ongewenste zwangerschap.
Bij hen thuis kunnen we rustig even praten, controleren hoe het gaat en in de praktijk vooral veel tips geven op relatiegebied. Steven en Miriam praten namelijk niet, hoewel ze samen in een kamertje van 2 bij 3 meter wonen. Het feit dat we dus gewoon langs kunnen komen en kunnen praten is dus al een hele vooruitgang. Zeker voor Miriam die hier zonder familie in de stad is en slecht contact met haar schoonfamilie heeft.

Daarnaast proberen we jongeren op te zoeken die ‘opeens’ niet meer op komen dagen, telefonisch niet bereikbaar zijn en ook niet reageren op emailtjes. Voor sommige jongeren is dit een hele opluchting om te weten. “Stel nou dat er iemand doodgaat..” zoals één van de jongeren laatst opmerkte.. We zijn (bij afwezigheid van betrokken familie en/of vrienden) toch vaak de enige die zich interesseren in het reilen en zeilen van de jongeren.

Over doodgaan gesproken: Een behoorlijk aantal jongeren dat binnen Centro2B rondloopt heeft één of zelfs meerdere zelfmoordpogingen achter de rug. Juíst de jongeren die zich rottig voelen, depressief zijn en zelfmoordgedachten ontwikkelen, trekken zich terug. Ze weten vaak dat ze hulp nodig hebben, maar hebben niet de macht om de stap van aandacht vragen te zetten. Belangrijk dus om juist deze jongens en meiden aandacht te (blijven) geven.