Vervolg Angel

Klik hier om een eerder geschreven verhaal over Angel te lezen.

De rusteloze vechtjas Angel* blijft naar het Centrum komen. Al zijn zijn bezoekjes de laatste paar maanden beduidend minder frequent. Een aantal weken liet hij zich helemaal niet meer zien en hoorden we van zijn vrienden verontruste verhalen. Hij bleek zich op zijn kamer op te sluiten en zich alleen nog maar bezig te houden met videogames op de gloednieuwe laptop die zijn al jarenlang afwezige vader hem vanuit de jungle had opgestuurd. Een extreem en schrijnend voorbeeld van het steeds weer terugkerende compensatiegedrag van een vader die zich schuldig en machteloos voelt tegenover zijn ongelukkige zoon.

Toen Angel lijkbleek en met vierkante ogen weer eens het Centrum binnenstapte was de tijd rijp voor een serieus gesprek. Angel bleek zich vreselijk alleen te voelen en in alles en iedereen teleurgesteld te zijn. Hoewel hij een tijd geleden –heel knap- een studie had opgepakt, gaf hij aan zich ook daar af te zonderen van studiegenoten en zich elke dag steeds meer terug te trekken. Huilend en piekerend lag hij dan dagen en nachten op zijn bed, te wachten tot iemand zich iets van zijn lot aantrok.

“Bovendien”, zo gaf hij enigszins twijfelend aan “begin ik nu opeens in te zien hoe de relatie met mijn vader in elkaar zit: ken je dat liedje waarin ze zingen: ‘je geeft me alles, maar je bent er nooit voor me’? Zoiets is het...”

Al pratend kwamen we tot de conclusie dat hij midden in een lastige, maar nuttige fase van zijn leven zit. Voor het eerst probeert hij zich emotioneel los te worstelen en ontdekt opnieuw dat het leven niet zo gemakkelijk is. Een belangrijke les voor Angel is vooral dat hij zelf verantwoordelijk is voor het op tijd inroepen van hulp. Het plotselinge inzicht dat anderen niet altijd (goed) aanvoelen wat hij nodig heeft en (zodoende) meestal niet zomaar voor hem klaarstaan is hard, maar lijkt hem nieuwe stof tot nadenken te geven.

Als hij een paar dagen later nog eens naar het Centrum komt fluistert hij in het voorbijgaan een zacht ‘dankjewel’ voor het kaartje dat we hem ter bemoediging hebben gegeven. In de vakantie, die een aantal weken later volgt, belt hij plotseling op: Hij zit met zijn vader diep in de jungle, maar voelt zich daar niet lekker, mist Huancayo en het Centrum. We maken ons zorgen, maar zijn ook stiekem een beetje trots. Want Angel vraagt hulp. Zomaar uit zichzelf. Hij wil gewoon even praten...

*Angel is een gefingeerde naam