vrijdag 5 maart 2010

Maart

Het is alweer maart. En maart is de maand die we hadden uitgekozen om met de voorbereiding van onze terugkomst naar Nederland aan de slag te gaan. Dus dat moet dan maar.

Zoals het echte Nederlanders betaamd, gaan we maar op de bank zitten met een kop koffie om een to-do-lijstje te maken. Zo hebben we in ieder geval het gevoél dat er iets gebeurt.

Want vanuit Peru op zoek naar een huis of baan, terwijl je hier nog middenin het jongerenwerk zit, voelt eigenlijk een beetje belachelijk. Maar goed, afspraak is afspraak. Zo Hollands zijn we dan ook wel weer.

De jongeren zijn zich er vaag van bewust dat we niet voor eeuwig blijven, al proberen we er regelmatig en concreet met ze over te praten. De enkeling die het wél door heeft, vraagt zich enigszins angstig af of dat dan betekent dat het Centrum zijn deuren -met ons vertrek- harteloos dichttrekt. Uitleg over de werkelijke –in feite toch maar minimale- gevolgen, heeft vooral een korte- termijn-opluchting tot gevolg. Want écht geloven durven ze je toch niet. Peruaanse projecten hebben tenslotte de reputatie nogal eens van de één op de andere dag te verdwijnen, al dan niet met het bijeengeschraapte geld van de vrijgevige burger.

De afgelopen weken werden we behoorlijk beziggehouden door hormonen. Peruaanse hormonen blijken in de praktijk dezelfde resultaten als in Nederland te bewerkstelligen. De jonge-meisjes-tranen stromen overvloedig en de jongens komen huppelend binnen na een stiekeme zoenpartij om het hoekje van de straat. Ach ja, eigenlijk wel schattig natuurlijk. Maar wat doe je als een meisje regelmatig met twee verschillende jongens het bed in duikt. En je vermoed dat die twee niet de enige zijn. En dat meisje haar broertjes en zusjes opvoedt. En zij niet wil praten over haar situatie. Tja, dan wordt het wat minder rooskleurig.

Twee weken geleden haalden we nog een zwangerschapstest voor één van de meisjes van 16. Zij durfde niet alleen, maar was al twee weken overtijd. Bovendien had zij onbeschermde seks gehad met een jongen van buiten het Centrum die al een vriendin had en waar ze eigenlijk van af wilde. Een aantal maanden daarvoor deed ze actief mee aan de vier uitgebreide bijeenkomsten van de meidengroep over veilige seks en het bewaken van je grenzen...

Maar goed. Wij gaan dus weer naar Nederland.

1 opmerking:

Anoniem zei

hoi hoi!

Sinds 5 maart geen berichtje meer?
Is de terugkomdatum al geprikt?

Hier staat het leven ook niet stil, na 6 jaar werken als vormgever weet ik dat het iet is wat ik wil :)


Ik heb nu de switch gemaakt naar fotograaf! Waar eigenlijk altijd mijn hart al heeft gelegen!
Sinds januari voor mezelf begonnen, en de opdrachten stromen binnen!

Met Arno is ook alles goed.

Hoor graag wat van jullie :)

liefs Arno en Jolanda